خوش آمدید

جستجو

تبلیغات





انتشار دوباره‌ی یک اثر نوعی دستبرد علمی است.

    بریتاگ و محمود (2009) در مقاله‌ی مفیدی که در ارتباط با موضوع «دستبردبه‌خود» منتشر کرده‌اند، رهنمودهایی برای نویسندگان ارائه داده‌اند تا از اتهامِ دستبردبه‌خود در امان بمانند. دستبردبه‌خود، به‌طور خلاصه یعنی شما تمام یا بخشی از نوشته‌ یا ایده‌ی قبلی خودتان را بدون این‌که از استناد صحیح استفاده کنید، در اثری جدیدتر منتشر کنید.

    تعداد زیادی از پژوهشگران این تعریف را قبول ندارند. به اعتقاد این عده، چنان‌چه در اثر خود، آثار پیشین خود را استفاده کنند حتی بدون استناد صحیح، کار اشتباهی و نادرستی مرتکب نشده‌اند. اما به اعتقاد بریتاگ و محمود، نادرستی کار این عده از پژوهشگران، از آنجا ناشی می‌شود که اثر جدید خود را به‌عنوان اثری مستقل از اثر پیشین منتشر کرده‌اند و انتظار دریافت پاداش‌های مجزا دارند، یا دست کم، اثر جدید خود را اثری اصیل معرفی کرده‌اند. این قضیه، اما و اگرهای دیگری هم دارد که به‌طور مفصل در مقاله‌ی مذکور به آن‌ها پرداخته شده است. اما یکی از انواع دستبردبه‌خود، انتشار دوباره‌ی یک اثر است. یعنی یک مقاله بیش از یک بار انتشار پیدا کرده باشد. در این حالت، به اعتقاد متخصصان، در صورتی که حوزه انتشار دو اثر، مشترک باشد (برای مثال هر دو در حوزه‌ی کتابداری منتشر شده باشند) هیچ حرفی در اشتباه بودن و چه‌بسا در اثبات جرم باقی نمی‌ماند. (البته این هم خود تبصره‌هایی دارد. مثلا اگر از سرنوشت اثر خود که مدت‌ها پیش به یک رسانه فرستاده‌اید بی‌خبر مانده‌اید و تمامی کانال‌های ارتباطی را طی کرده باشید و باز هم خبری نشده باشد، و تقریباً از انتشار اثر خود ناامید شده باشید و اثرتان را به یک رسانه دیگر داده باشید، و سر بزنگاه هر دو اثر با هم منتشر شده باشند، تکلیف چیست؟ این‌جاست که بحث و تفحص بیشتری از لحاظ حقوقی و اخلاقی لازم است).

    اما اگر اثر را در دو حوزه متفاوت با اندکی تغییر متناسب با حوزه منتشر کرده باشید، کمی جای دفاع برای خود باقی گذاشته‌اید. هرچند که این کار را باید با جمله‌ای نظیر «این اثر قبلاً با عنوان "فلان" در نشریه "فلان" منتشر شده است(یا در دست انتشار است)» انجام دهید تا از ابتدا مشخص باشد قصدتان فریبِ مسئولان نشریه‌ی دوم و همچنین مخاطبان نبوده است.

    اگر مشابه بودن دو اثر قبل از انتشار مشخص شود، جرمی صورت نگرفته است اما از نظر اخلاقی به دلیل تلف کردن وقت مسئولان نشریه کوتاهی صورت گرفته است.

    مقاله‌ی بریتاگ و محمود (2009) را ترجمه کرده‌ام و احتمالاً به‌زودی منتشر می‌شود. در صورت انتشار لینک آن را به این متن اضافه می‌کنم.

    برای نگارش این متن از این منبع استفاده کرده‌ام.

    Bretag, T., & Mahmud, S. (2009). Self-Plagiarism or Appropriate Textual Re-use? J Acad Ethics, 7, 193-205.


    این مطلب تا کنون 9 بار بازدید شده است.
    منبع
    برچسب ها : منتشر ,انتشار ,کرده ,حوزه ,صورت ,اثری ,محمود 2009 ,
    انتشار دوباره‌ی یک اثر نوعی دستبرد علمی است.

تبلیغات


    محل نمایش تبلیغات شما

پربازدیدترین مطالب

آمار

تبلیغات

محل نمایش تبلیغات شما

تبلیغات

محل نمایش تبلیغات شما

آخرین کلمات جستجو شده